Autorem wpisu jest: Joanna Zajączkowska

Ten skrawek papieru na butelce to nieocenione źródło informacji. Dzięki niemu poznajemy nazwę, producenta, datę powstania, zawartość alkoholu i wiele innych danych, które dla znawców są niezwykle ważne, a dla laików bardzo pomocne. Szampan jest jedynym szlachetnym winem francuskim, które nie posiada na etykiecie oznaczenia AOC (Apellation d`Origine Controlée). Nazwa „champagne” mówi sama za siebie, a ponadto jest prawnie chroniona, co daje pewność, iż wino jest poddawane bardzo rygorystycznej kontroli.
Na etykiecie szampana znajdziemy z całą pewnością informację o tym, czy jest to trunek wytrawny (brut) czy słodki (doux). Czasami widnieje tam również adnotacja dotycząca typu wina – czy zostało sporządzone wyłącznie z ciemnych winogron (Blanc de Noirs) czy z białych (Blanc de Blancs).
Nie powinno zabraknąć także daty produkcji, a czasem pojawia się tam również informacja o dacie usunięcia osadu z butelki (dégorgement). Mniej więcej na środku etykiety znajduje się nazwa producenta i jego logo. W lewym dolnym rogu widnieje oznaczenie pojemności butelki, a w prawym dolnym rogu – informacja o zawartości alkoholu (przeważnie jest to około 12%). Nieco powyżej odnajdziemy nazwę miasta lub wioski, z której pochodzi szampan oraz napis „France”.
Warto zapamiętać, że najciekawsze informacje umieszczone są bardzo drobnym drukiem na samym dole etykiety. To specjalny kod rejestracyjny składający się z dwóch liter i szeregu cyfr. Litery te oznaczają precyzyjnie typ wytwórcy. I tak: NM świadczy o tym, że winogrona zostały kupione u plantatorów, ale szampan wyprodukowano w niezwiązanej z nimi wytwórni, CM – szampan wyprodukowany jest przez spółdzielnię zajmującą się produkcją i sprzedażą, RM – szampan został wyprodukowany przez drobnego wytwórcę z własnych winogron, RC – oznacza, że właściciel winnicy nie posiada możliwości winifikacji szampana, wytwarza wino z własnych winogron, ale za pośrednictwem spółdzielni. Wyrób sprzedaje jednak pod własną etykietą, MA – w wolnym tłumaczeniu oznacza własną markę nabywcy, najczęściej to oznaczenie stosują supermarkety, którym zależy, by na etykiecie znalazła się ich nazwa,a nie producenta.