Miejsca nie do poznania

~Ala 

dodano: 23:49, 13.07.2006

Pewnie, że się boimy... Ale warto próbować. Może 99 osób będzie się śmiało - a ta setna zostanie naszym przyjacielem? Albo chociaż odwzajemni uśmiech na ulicy. Trzeba próbować. Gdyby każdy się postarał, okazałoby się, że mijamy całkiem sympatycznych ludzi na ulicy. Może nawet nie tyle trzeba się starać, co po prostu być sobą, nie chować się.. Pozdrawiam i uśmiecham się do Wszystkich :))

~Anna Kierzek 

dodano: 12:13, 10.07.2006

Tak... ma Pan rację - boimy sie otwierać na innych, boimy się pokazać swoją, jakże piękną czasem duszę. A dzieje się tak być może z obawy - łatwiej i boleśniej można zranić kogoś, kto otworzy przed drugim człowiekiem swoje serce - podejmujemy więc decyzję, że może lepiej nie ufać, może lepiej nie wierzyć? Ludzie, jak żadne inne zwierzęta, potrafią interpretować w różny sposób identyczne sytuacje, obrazy... Jak już sobie pozwalam od jakiegoś czasu, tym razem znów przywołam obraz prawdziwy, jakże zaskakujące i różne interpretacje tego samego obrazu...:)

To, jak postrzegamy świat, zależy od tego, jak interpretujemy obrazy, które do nas docierają. Kiedy pada deszcz, jedni twierdzą, że jest brzydko, mokro i ponuro, a inni, że jest pięknie, bo deszcz oczyszcza, jest zbawienny dla wszystkiego, co żywe.

Będąc z wizytą w Krakowie, nie sposób nie zagubić się z pasją w wąskich uliczkach, po to, by chłonąć całym ciałem magię tego miasta. Jest to o tyle przyjemniejsze, gdy taka wizyta przebiega w miłym towarzystwie. I tak było tym razem. Przytulna restauracyjka, dobry Przyjaciel, espresso mocne jak tasmański diabeł. Jako dopełnienie doznań – niezwykły prezent od Przyjaciela – figurka Buddy, przywieziona z ostatniej podróży do Indii. Budda na wskroś inny, niż ten, do wizerunku którego przywykliśmy – nie pogrążony w medytacji, lecz z radośnie uniesionymi do góry rękami, z wyszczerzonymi w uśmiechu zębami i wystającym brzuchem spod przykrótkiej koszulki. Na pierwszy rzut oka, wyglądał jak skrzyżowanie arbuza z kołem młyńskim. Dla mnie poza, jaką przedstawiał Budda, mogła znaczyć tylko jedno: „ carpe diem!”, mój Przyjaciel zaś widział w nim Buddę, któremu ktoś krzyknął za plecami „ ręce do góry!”. Ten sam Budda, a jakże inne, skrajne interpretacje tego, co przedstawiał...

Ludzie często podchodzą w zagmatwany sposób do zjawisk, jakie obserwują. Nie przyjmują w prosty sposób tego, co dzieje się wokół nich. W działaniach innych dopatrują się ukrytych intencji, gubią się w domysłach i insynuacjach. Niejednokrotnie, poprzez zawiłe ścieżki gubią sens przekazu. Gość prosi kelnera w restauracji o radę, bo sam nie jest zdecydowany, jaką potrawę wybrać - a kiedy kelner pewnym głosem wskazuje danie, dodając przy tym, że klienci, którzy zamawiali to wcześniej, byli zachwyceni – gość ów, zamiast bez zastanowienia przytaknąć, zastanawia się, czy aby kelner nie chce mu wcisnąć dania, którego nagotowało się za dużo kucharzowi ( kilka dni temu) i nawet pies właściciela już nie może na to patrzeć. Po co zawracać sobie głowę domysłami – czym prędzej powiedzieć „zamawiam”; jeżeli było dobre, dać dobry napiwek kelnerowi, jeżeli rzeczywiście danie miało coś wspólnego z niestrawnością Burka – pocieszyć się, że nie zaprosiliśmy tu ważnego gościa. I iść dalej. Przecież to nie jedyna restauracja, nie jedyny dzień, w którym spożywamy posiłek poza domem; jeszcze będzie wiele innych. Dni, restauracji, kelnerów. A co w następnej? Nie mierzyć kelnera tą samą miarką, co poprzedniego, bo to przecież inny człowiek, inny czas i inne miejsce.

Mój Budda cieszy się z życia, bezczelnie śmieje się w twarz przesądom i uprzedzeniom. Codziennie będzie mi przypominał, że dzień bez uśmiechu jest dniem straconym. Uśmiech nieznajomego na ulicy, odwzajemnię uśmiechem, ciepłe słowo – ciepłym słowem, uścisk uściskiem. A jeżeli wyznawca innej ideologii spróbuje wymierzyć mi policzek – ze śmiechem zrobię unik, jemu policzek wymierzy czas. Życie jest zbyt krótkie, aby analizować każdy gest ze wszystkich stron – warto dawać to, co sam chciałbyś otrzymywać, kochać tak, jak chciałbyś być kochanym, starać się zrozumieć innych, skoro sam oczekujesz zrozumienia. Po co wyciągać pazurki „ na wszelki wypadek”?

Skoro ktoś, kiedyś nazwał niebieskie niebo niebieskim – nie zmieniajmy tego. Pocałunek jest symbolem sympatii – po co dopatrywać się w tym Judaszowych gestów, jeżeli ktoś podaje dłoń, to jest to znak, że oczekuje naszej przyjaznej dłoni – podajmy ją więc niezwłocznie. Niech się bawią w domysły filozofowie, analizę ludzkich poczynań zostawmy socjologom, a my życie odbierajmy takim, jakim chcielibyśmy, aby było, a nie takim, jakiego się obawiamy. Żyjmy prosto i radośnie. Czas nam dany, jest tylko jeden, a Nirwana niech będzie stanem totalnego wyzwolenia z fałszu, obłudy i zakłamania. Każdy z nas ma swojego Buddę – musi tylko chcieć go odnaleźć i właściwie odczytać.

Pozdrawiam:)